حضرت شعیب (ع)

شعيب ⁽⁴¹⁾ 
تمام افراد شهر، چنان احساس گرما مى كردند كه گويى از درون آتش ‍ گرفته اند. آنان از گرما چندان به ستوه آمده بودند كه نمى توانستند در خانه بمانند! و شگفتا اين حالت ، تنها در بت پرستان و مشركان ديده مى شد؛ آنان كه سالهاى سال در مدين ، به شرك و بت پرستى و كم فروشى مشغول بودند و هر چه پيامبر خدا شعيب آنان را از عذاب خدا مى ترسانيد، نه تنها زير بار نمى رفتند، بلكه به آزار او و پيروانش نيز مى پرداختند. از اين بالاتر، كار را به جايى رسانده بودند كه با تهديد و تمسخر و وقاحت تمام به شعيب مى گفتند:
- پس اين خداى تو چرا سنگ از آسمان بر سر ما فرو نمى بارد تا تو از دست ما خلاص شوى ؟! اى افسونگر دروغزن ، چرا اين قدر بر سخنهاى بيهوده خود پافشارى مى كنى ؟
اما پس از ساليان بسيار، سرانجام خداوند، آن روز آنان را به عذاب خويش ‍ مبتلا ساخته بود. همه منكران ، چه زن و چه مرد، به جز كودكان ، چنان احساس گرما مى كردند و چنان كلافه شده بودند كه نمى توانستند در خانه بمانند!
از خانه ها به طور جمعى بيرون زدند و به دويدن پرداختند! زبانشان از گرما بيرون افتاده بود و له له مى زدند!
از دور، در فضاى آسمان بيرون شهر، قطعه ابرى را ديدند كه سايه اى بزرگ بر صحرا افكنده بود. براى آنكه در آن سايه بياسايند، به آن سو دويدند. همگى در آن سايه پناه گرفتند كه ناگهان از همان ابر، بارش سنگهاى آسمانى آغاز شد و پيش از آن كه احدى بتواند بگريزد، زير رگبار سنگ ، همگى هلاك شدند! شهر، براى مؤ منان و شعيب و كودكان باز ماند و شعيب ، به ترتيب و تعالى دادن پيروان خويش پرداخت .⁽⁴²⁾

 

صفحه قبلی

فهرست

صفحه بعدی